درخت پرستان یا اصحاب الرس نامشان در قرآن آمده است. رس در اصل به معنی مختصر و اندک و نامیدن آنان به این نام شاید به خاطر آن است که اثر بسیار کمی از آنها به جای ماند. و گروهی دیگر رس را به معنای چاه آورده اند زیرا پیامبرشان را در چاه خفه کردند و یا اینکه چاه های آب فراوان داشتند.گروهی نیز می گویند رس نام رود بزرگی بود که کنار آن زندگی می کردند.
اینان درخت صنوبری را می پرستیدند و به آن شاه درخت می گفتند و اعتقاد داشتند این درختی است که یافث فرزند نوح پس از آرام شدن توفان در کناره ای به نام "روشن آب" کاشته بود.
دوازده شهر آباد کنار شهر رس قرار داشت. این شهر ها به نام های فروردین، اردیبهشت و... ،بهمن و اسفند داشتند که ایرانیان نام های سال خود را از آن ها گرفته اند.
آن ها شاخه های درخت صنوبر را در مناطق دیگر کاشتند و شهری برای آبیاری آن اختصار دادند به گونه ای که نوشیدن آب آن نهر را برای خود و چهار پایانشان ممنوع کرده بودند و اگر کسی از آن آب می نوشید او را می کشتند و می گفتند: این مایه حیات خدایان ما می باشد و روا نیست از آن چیزی کم کنند!
اصحاب الرس در هر ماه از سال، روزی را در یکی از شهرهای آباد خود عید می گرفتند و به کنار درخت صنوبری که در بیرون شهر بود می رفتند و برای آن قربانی می کردند و جانورانی را سر می بریدند و سپس آنها را به آتش می افکندند. هنگامی که دود از آن بلند می شد در برابر درخت به سجده می افتادند و گریه و زاری سر می دادند!
وقتی نوبت به شهر بزرگی که پایتخت آنها بود و اسفند نام داشت می رسید همۀ مردم در آن گرد می آمدند و دوازده روز پشت سر هم عید می گرفتند و آنچه در توان داشتند قربانی می کردند و در برابر درخت سجده می کردند.
خداوند پیامبری از بنی اسرائیل به سوی آنها فرستاد تا آنها را به عبادت خداوند یگانه و رها ساخت از شرک دعوت کند. اما آنها ایمان نیاوردند. آن پیامبر از خدا درخواست کرد آن درخت بزرگ بشکند تا مردم بفهمند درخت قابل پرستش نیست. مردم وقتی چنان دیدند ناراحت شدند و گفتند این مرد خدایان را سحر کده است و گروهی گفتند: خدایان به سبب سخنان این مرد بر ما خشمگین شده اند.
مردم همگی تصمیم به کشتن پیامبر گرفتند، چاهی عمیق کندند و او را در آن انداختند و سر آن را بستند و به بالای چاه نظاره گر ناله های پیامبر بودند تا اینکه جان سپرد و صدای او برای همیشه خاموش گردید. خداوند به سبب این کارهای زشت، آن ها را به عذاب شدیدی گرفتار ساخت و باد سرخی وزید و آنان را بر زمین کوبید. ابر سیاهی نیز بر آن ها سایه افکند و همه را نابود کرد.
